uranus
In 1781 werd sterrenkundige geschiedenis geschreven. Nadat beschavingen millennia lang hadden gedacht dat er maar 5 andere planeten in het zonnestelsel waren, werd een zesde ontdekt. Op 13 maart van dat jaar bespeurde de in Duitsland geboren Britse sterrenkundige William Herschel iets wat hem een komeet leek. Nadat Herschel zijn bevindingen had doorgegeven aan andere sterrenkundigen realiseerde men zich dat het niet om een komeet maar een planeet ging; de eerste die sinds de oudheid was ontdekt en de eerste die met moderne technologie werd onthuld; de telescoop: daar was Uranus.
Als ontdekker mocht Herschel de planeet een naam geven; hij koos Georgium Sidus, de ster van George, ter ere van zijn koning, George de 3de, van Groot-Brittannië. In de rest van Europa was men echter niet erg te spreken over het feit dat de nieuwe planeet in het zonnestelsel, 1 van de slechts 7, de naam van een Britse koning zou krijgen. In plaats daarvan werd de naam “Herschel” aan het eind van de achttiende- en het begin van de negentiende eeuw vaak gebruikt. Men vond dat de naam van de nieuwe planeet moest passen bij de namen van de rest van de planeten uit het zonnestelsel en zocht naar een naam uit de klassieke mythologie. Sterrenkundigen stelden Minerva, Neptunus en Cybele voor. In de jaren na de dood van Herschel in 1822 werd het voorstel van de sterrenkundige Johann Bode steeds populairder onder de sterrenkundige gemeenschap: Uranus. Uranus was de vader van Kronos, de Griekse versie van de Romeinse god Saturnus. Saturnus was in de klassieke oudheid genoemd naar de vader van Jupiter, dus hield Bode het in de familie toen hij Uranus opperde als naam voor de zevende planeet.
In 1977 keken veel sterrenkundigen toe hoe Uranus voor een ster langs trok. Ze wilden de diameter van Uranus berekenen door te kijken hoe lang de ster verdween tijdens dit verloop. Bij deze sterbedekking knipperde het licht 5 maal aan beide kanten van de planeet. De verklaring voor een dergelijk gebeuren was dat Uranus een ringsysteem had, bestaande uit 5 ringen. Dat aantal werd later herzien tot 9 en Vojager 2 bevestigde het bestaan van nog 2 ringen, waardoor het totaal op 11 kwam. Deze ringen zijn veel dunnen, donkerder en zwakker en bevatten kleinere stukken materiaal dan de ringen van Saturnus, daardoor waren ze nog niet eerder ontdekt.



Uranus

Wilt u ons contacteren dan kan dat