kometen
Ondanks de grote schoonheid ervan zagen veel beschavingen kometen als onheilsbrengers. Misschien is dat begrijpelijk vanuit het idee dat kometen niet leken te passen bij bewegingen van andere objecten en dus onvoorspelbaar leken. De lange, streperige staarten met daarop een witte vuurbol zullen er nogal ongebruikelijk uit hebben gezien tegen het decor van de sterrenhemel. In talrijke beschavingen nam men dus aan dat de komst van een komeet betekende dat de goden niet gunstig gestemd waren. Tijdens de invallen van de Noormannen in 1066 in Groot-Brittannië verscheen er ook een komeet, waarvan we nu weten dat het de komeet Halley was.

Het Tapijt van Bayeux, dat voor de overwinnaars verslag deed bij de slag van Hastings, laat de komeet in hetzelfde veld zien als de verslagen koning Harold, daarmee suggererend dat God via de komeet zijn afkeur uitdrukte over de troonovername van koning Harold en daarmee zijn val aankondigde. Kometen zijn ten onrechte van veel dingen beschuldigd, zoals de pest in Europa, aardbevingen op diverse plekken in de wereld en de nederlaag van de Inca’s in Zuid-Amerika. De komeet van halley werd in 1456 zelfs ernstig beledigd dor de paus die de komeet als werktuig van de duivel bestempelde. Later kreeg de wetenschap de overhand en ging de beschaafde mens kometen als een natuurlijk verschijnsel zien. Van kometen wordt gedacht dat het onveranderde resten van het ontstaan van het zonnestelsel zijn.

Het meeste van de massa van een komeet zit in de kern. Deze zit in de kop van de komeet en is onregelmatig van vorm, vergelijkbaar met een asteroïde. De kern is veel kleiner dan een planeet, vaak niet meer dan enkele tientallen kilometers lang. Hij bevat gesteente, bevroren gassen en water; kometen lijken dus echt op reusachtige sneeuwballen. De kern zit verborgen in de coma, een gebied met gas en stof dat van de kern wordt weggeblazen als de komeet de zon nadert. De coma kan een komeet veel groter laten lijken, want de kern is zelf misschien maar enkele kilometers breed, de coma kan zelfs duizenden kilometers breed zijn. Vanaf de aarde is de coma zichtbaar als een gigantische witte vuurbol voor de kop van de komeet.
Als de komeet de zon nadert begint materiaal in de kern te verdampen. Het verdampte materiaal wordt door de zonnewind gestroomlijnd en zo ontstaan de staarten van kometen. Kometen hebben er meestal twee: een stofstaart en een ionenstaart. De stofstaart, bestaande uit verdampt ijs en stof van de kern, verschijnt als een indrukwekkende witte streep aan de hemel en trekt een stofspoor van wel meerdere miljoenen kilometers. De ionenstaart is door de donkerdere, blauwachtige kleur minder goed te zien. De gassen van de coma reageren met de stralen van de zon: ze ondergaan ionisatie. De zonnewind blaast deze geïoniseerde deeltjes uit tot een staart. De ionenstaart is meestal nog langer dan de stofstaart en reikt soms wel meer dan honderd miljoen kilometer vanaf de kern.
Ion: een atoom dat elektrisch geladen is door een gebrek aan of overschot van één of meer elektronen.
Het feit dat veel kometen periodiek hun baan om de zon herhalen, werd pas in 1705 bekend. Toen realiseerde Edmont Halley zich dat de komeet die later naar hem zou worden genoemd, niet een aantal toevallige kometen was maar één enkele komeet die om de zon draaide. De omloopbanen van kometen zijn sterk excentrisch* ten opzichte van het vlak waar de planeten in draaien.
*buiten het middelpunt gelegen.
Op grond van het soort omloop zijn er 3 soorten kometen geclassificeerd: de Jupiter-familie, kometen met een korte periode en kometen met een lange periode. Sommige kometen volgen een baan tussen de zon en Jupiter, wat betekent dat ze vaak om de zon draaien en daar 5 tot 10 jaar over doen. Dit is de Jupiter-familie, die uit de Kuipergordel afkomstig is voorbij Neptunus; ze werden ingevangen door de zwaartekracht van Jupiter en in de korte omloop geklemd die we nu kennen. Kometen met een korte periode, zoals de Komeet van Halley, hebben de Kuipergordel als hun aphelium (verste punt van de zon). De omloopbanen van kometen met een lange periode lijken parabolisch te zijn. Deze kometen hebben een sterk excentrische* baan omdat ze helemaal terug gaan naar de Wolk van Oort, aan de rand van het zonnestelsel. De meeste kometen met een lange periode worden niet door mensen opgemerkt omdat ze met zo’n grote afstand om de zon draaien dat zelfs onze beste telescopen ze niet kunnen waarnemen. De Wolk van Oort is zo ver weg van de zon, dat hij soms de zwaartekracht van andere sterren ondervindt. Hierdoor kan een komeet uit zijn baan binnen de Wolk van Oort het zonnestelsel in worden geslagen. Dan kunnen wij de komeet waarnemen en archiveren.
*buiten het middelpunt gelegen.



De komeet van Halley

Wilt u ons contacteren dan kan dat